“Dil Devrimi”

Ali kapıyı açtı. Karşı komşu, yüksek mimar Necdet Bey’le aynı anda çıktılar. Ali suratında kocca bir gülümseme, gözlerinde parıltı, sesinde iyilik “Günaydın.” dedi.

Yüksek mimar, gözlerini kaçırdı, yüzünü ekşitti; boğuk, hışırtılı bir sesle lütfetti, “Merhaba”

Ali allak bullak… Pabucunun bağcıklarını bağlamayı unuttu. Komşu önde kendi arkada merdivenleri indiler. Necdet Bey çabuklukla aştı merdivenleri. Çıktı gitti. Ali’nin âsâbı bozuldu. Pabucunun bağcığına bastı. Sendeledi. Eğilip bağcıklarını bağladı. Yeniden gülümsedi. Ekmek sepetiyle Sadık Bey girdi apartmana.

Ali, ilk heyecanla “Günaydın.” dedi yine.

Sadık Bey boş boş baktı, “Sepete ekmek koyayım?” dedi.

“Koy Sadık Bey! Koy!”

“Ne o? Sinirlisin bugün?”

“Kolay gelsin Sadık Bey.”

Kapıcı, boşverip tırmanmaya başladı merdivenleri.

Apartmandan çıkarken tanıdık postacıyla rastlaştı ve hızla kendini toparlayıp ona da “Günaydın.” dedi.

“Postanız yok.” dedi postacı.

Ali yılmadı. Emlakçı, kırtasiyeci, manav, kasap, simitçi… Hepsine ilk coşkusuyla “Günaydın.” dedi. Hiçbiri Ali’ye aynı tazelikte cevap vermedi.

Ali anladı. “Hımm… Anlamak güzel bir şey.” diye mırıldandı. Fakat neyi anlamış olduğunu bilmiyordu. Dile getiremiyordu. Sokaktaki yürüyüşüne devam etti. Bakkalın önünde durdu.

Ve bakkala, “Gün süt beyazı.” dedi farkına varmadan. Sanki lâf ağzından öyle birdenbire çıkıverdi.

Bakkal baka kaldı. Dükkandan bir iki adım dışarı çıktı; devirdi enseyi, merakla gökyüzüne baktı. Ali güldü. Güle güle otobüs durağına ulaştı. Bekledi. Otobüs geldi. Bindi.

Akbil’ini bastırırken otobüs şöförüne “Gün sakızlı muhallebi.” dedi.

Otobüs şöförü de gülümsedi, “Olsa da yesek.”

Gülüştüler. Balık istifi diğer yolcular da güldüler.

“Üstüne de tarçın.” dedi Ali.

Kaykık oturan biletçi toparlanıp “Annem hâlâ yapar.” dedi.

Gergin yüzler yumuşadı. Ön kapıdan güçlükle binmeye çalışan teyzeye herkes elini uzattı.

Explore posts in the same categories: Uncategorized