Yokoluş

“Ufuk farların aydınlattığı kadar ve gittikçe yenileniyor.

‘Daha Avrupa’ya gelmedik mi baba?’ diyor Veli. Daha Belgrad’a gelmemişler. Tamay buluttan çıkıyor. Sol tarafta tren rayları. Tren raylarının solunda Sakarya gibi bulanık bir nehir. Asfalt, kaba beton gibi sarsıyor. Yolun iki yanında paslı, boyaları dökük yol tabelaları. ‘Bizim oralara benziyor buralar baba.’ diyor Derviş. Arabayı yavaş ve dikkatli sürüyor Cemil. Karısına bakıyor gülümseyerek. Karısı donuk. Koca bir bulut kapatıyor ayı. Hızla bir şey çarpıyor cama. Cam çatlıyor. Araba yuvarlanıyor şarampole. Ve o esnada çığlık çığlığa bir tren geçiyor?”

Cemil sıçrayarak uyanıyor, iki bin sekiz yılında, on sekiz yıllık karabasanından. Küçüksu’dan Boğaz’a doğru seyreden sandaldan “Cemil Dayıııııuu!!! Uyuma lan uyuma!!!” diye bağırıyor Kadri. Cemil kendini toparlayarak olmayan koluyla selamlıyor Kadri’yi. Sandaldakiler çocuklar gibi gülüşüp bir şeyler fısıldaşıyorlar. Cemil anlamıyor kinayeyi. Anlasa ne olacak?

Kahveci dikiliyor tepesine, “Burda uyuma. Horluyosun. Müşteri rahatsız oluyo.” diyor.

Kahkaha dolu Kadri’nin sandalı derenin suyuyla beraber Boğaz’a karışıyor. Kalkıyor Cemil, armalı şapkasını kafasına geçirip. Çaprazlama astığı çantadan piyango biletlerini çıkarıyor. Sessizce dolaşıyor masaların arasında. Hissizleşmiş bedeniyle kuru bir yaprak gibi geçiyor insanların içinden. Ona kalsa hiç oturmayacak. Çünkü oturunca hemen uykuya dalıyor. Ayakkabılarının köselesi gibi nasırlı ayaklarının altı. Ayaklarının altını ne zamandır hissetmiyor. Beli, dizleri ve özellikle ayak bilekleri çok sızlıyor. O yüzden oturmak zorunda kalıyor kısa bir süre sonra. Biletleri tutan eline takılıyor gözü bazen. Benekli, buruşuk. Artık olmayan elini hatırlıyor. Ellerinin gençliğini ve gücünü. İki eliyle iki oğlunu okşayışını hatırlıyor. Onları göğsüne bastırışını. Sonra bomboş geçen insanlara bakıyor görmeden. Görmeden gökyüzüne bakıyor. Soluk, tozlu ampulün sarı ışığı altında, karısının hatırası, kenarları dantelli kapitone seccadenin üstünde af diler halde görüyor kendini boş gözlerle ufka bakarken. Evet. Bir iki saat daha dolanıp camiye gidecek, yatsı namazını kılmaya. Sonra eve dönüp nafile namazı kılacak; on iki rekat. Biri var diğeri yok elleriyle varacak secdeye. Ahh! Yarım saat daha dolandıktan sonra bacakları sızlamaya başlıyor.

Kasap Seyfettin bir tabure çekiyor altına, “Otur la otur, devrilecen yoksa gene.” diyor.

Oturuyor Cemil şükran dolu. Boş bakıyor. Burnunun ıslak ucu kızarıyor. Başı sol göğsünün üstüne düşüyor. Uykuya dalıyor yine.

“Kendini cennete görüyor. Uzaktan çocukları geliyor. Veli ile Derviş. Heyecanlanıyor. Onların arkasında karısı. Adını hatırlamıyor güzel yüzlü kadının. Kapitone seccadeyi bir pelerin gibi giyinmiş. Yüzü ay parçası sanki nurdan yanıyor. Sevinçten gözleri doluyor Cemil’in. Şükür! İki kolu da yerinde. Eskisi gibi güçlü ve diri yine. Çocukları iki göğsüne bastırıyor. Çocuklar koro halinde konuşuyor, ‘Avrupa burası mı oluyor babacığımız?’. Ne yanıt vereceğini bilemiyor mutlu adam. Karısına bakıyor. İki oğlunun başlarının arasına, iman tahtasına da karısı gömüyor yüzünü. Tamam oluyorlar. Sanki karısının ve çocuklarının başları göğsüne kaynıyor. Yek vücut oluyorlar. Göğsü büyüyor, büyüyor…” Seyfettin ‘zavallıyı’ uyandırmak için uzanıyor.

Dürtükleyerek “La amca kalk la” derken Cemil’in cansız bedeni yığılıyor.

Explore posts in the same categories: Boş Arsa'dan Sızanlar